Binge eating i compulsive overeating

Pojęcie zaburzeń odżywiania jest bardzo szerokie - jeżeli przyjrzeć się pełnemu spektrum tych zaburzeń: zaczynając od maksymalnie restrykcyjnej diety (np. w przypadku ortoreksji), przez dietę wzbogaconą intensywnymi ćwiczeniami (np. w anoreksji), przez ograniczanie jedzenia połączone z kompensowaniem spożytych kalorii poprzez przeczyszczanie czy wymiotowanie (anoreksja typ bulimiczny), przez napady obżarstwa kompensowane na przeróżne sposoby (bulimia), aż do napadów obżarstwa niekompensowanych w żaden sposób (binge eating, compulsive overeating). Te ostatnie w języku polskim określa się w różny sposób - przejadanie sie psychogenne, kompulsywne objadanie się, czasem nawet jako uzależnienie od jedzenia.

Największym problemem jest rozróżnienie binge eating (które można przetłumaczyć jako obżarstwo napadowe) i compulsive overeating (kompulsywne przejadanie się). Tak naprawdę to mam tutaj wątpliwości czy różnica między nimi jest na tyle znacząca, aby zawracać sobie tym głowę, niemniej jednak osoby zainteresowane tematem mogą mieć problem przy posługiwaniu się anglojęzycznymi źródłami, gdzie te pojęcia coraz częściej nie są traktowane jako synonimy. Spróbujmy zatem stworzyć krótki opis obu tych pojęć, z zaakcentowaniem, że różnice między nimi są dość płynne, w dodatku różnie postrzegane przez różnych autorów.

Zacznijmy od punktów wspólnych:

Różnice:

Binge eating (czyli obżarstwo napadowe):

Compulsive overeating (czyli kompulsywne objadanie się):

Oba zaburzenia mają znamiona uzależnienia, i w ten sposób są leczone. Jednym z kryteriów uzależnienia jest wystąpienie zespołu abstynencyjnego w sytuacji, gdy środek lub zachowanie, od którego jest uzależniona dana osoba. Zespół abstynencyjny może pojawić się w przypadku ograniczenia napadów czy przejadania się zarówno w obżarstwie napadowym, jak i kompulsywnym objadaniu się. Jednak obraz występujących wtedy dolegliwości opisywany przez osoby, których problemy te dotyczą, umieszcza kompulsywne objadanie się bliżej uzależnienia niż obżarstwo napadowe. Jest to oczywiście bardzo dyskusyjne i płynne, wspominam o tym tylko z kronikarskiego obowiązku.

Przyczyny

Naukowcy uważają, że obżarstwo napadowe i kompulsywne objadanie się jest kombinacją genów, osobistych doświadczeń i emocji. Badania wykazują, że co najmniej połowa osób z tymi zaburzeniami miała lub rozwinęła wraz z obżarstwem napadowym depresję. Badania obrazowe mózgu wykazują, że w tym zaburzeniu występują dysfunkcje czynności mózgu kontrolujących apetyt. Niektóre badania wykazały związek tego zaburzenia z genem, który jest podejrzewany o uzależnienia związane z jedzeniem oraz zaburzenia poziomu serotoniny. Wpływ wychowania na powstanie zaburzenia tego typu jest upatrywany w modelu rodziny, w którym jedzenie jest używane jako środek na łagodzenie konfliktów, punkt, wokół którego jest organizowany czas, czy nagroda dla dzieci. Dyskusyjny jest udział podejmowanych prób odchudzania się w obu przypadkach.

Dodaj komentarz Zobacz komentarze