Bulimia - fakty i mity

bulimia - fakty i mity.Wokół zaburzeń odżywiania krąży wiele mitów i nieprawdziwych przekonań. Bez zbędnych ceregieli - przedstawiam listę najbardziej popularnych mitów dotyczących bulimii, wraz ze sprostowaniem.

Mit #1 - "Nie wymiotuję, to znaczy nie mam bulimii".

Zgodnie z kryteriami diagnostycznymi, bulimia polega na tym, że u osoby chorej występują napady objadania się (ich częstość i wielkość może być różna), które następnie są kompensowane co ma zapobiegać przytyciu. Prowokowanie wymiotów jest najczęściej występującą, choć nie jedyną metodą kompensacji napadów w bulimii. Inne metody to:

Czasem dana osoba łączy więcej niż jedną metodę kompensacji.

Mit #2 - Bulimia oznacza wymiotowanie po każdym posiłku.

Po pierwsze - prowokowanie wymiotów nie jest jedyną metodą kompensacji napadów w bulimii. Po drugie - w zależności od przypadku osoba chora na bulimię może odżywiać się normalnie (np. trzy regularne posiłki w ciągu dnia), po których nie prowokuje wymiotów ani nie stosuje innych metod kompensacji, w połączeniu z napadami (kilka razy tygodniowo lub dziennie), które kompensuje prowokując wymioty lub stosując inne metody.

Mit #3 - Na bulimię chorują tylko dziewczyny nastolatki.

Po pierwsze - bulimia dotyczy nie tylko osób płci żeńskiej. Różne źródła podają różne wartości odsetka chorujących mężczyzn (od kilku do kilkunastu procent), m.in. dlatego, że bulimia u mężczyzn nie jest prawidłowo diagnozowana dzięki takim właśnie mitom. Po drugie - to prawda, że oszacowany średnik wiek pojawiania się bulimii wynosi 12-17 lat (w ostatnich latach odnotowano tendencję do obniżania sie tej wartości). Jednak chorują także osoby starsze.

30 sławnych osób, które chorują/chorowały na bulimię
John Prescott (były wicepremier Wielkiej Brytanii) o swojej bulimii

Mit #4 - Osobę chorą na bulimię można poznać po nadwadze/niedowadze.

Wbrew pozorom większość osób chorujących na bulimię ma wagę w normie.

Mit #5 - Na bulimię nie można umrzeć.

Fizyczne konsekwencje bulimii to m.in. zaburzenie równowagi elektrolitowej (które m.in. może powodować zaburzenia pracy serca - osłabienie mięśnia sercowego, wstrząs kardiogenny, zawał) czy uszkodzenia w obrębie układu pokarmowego (włącznie z pęknięciem żołądka lub przełyku). Przypadki takie mogą mieć skutki śmiertelne. Bulimii czasem towarzyszy depresja, która może być przyczyną prób samobójczych.
Bulimia może zabić - z bloga Meduzy

Mit #6 - Bulimia to tylko odchudzanie, które wymknęło się spod kontroli.

Bulimia nie jest dietą odchudzającą. Bulimia to zaburzenie odżywiania. Przyczyny bulimii bardzo często mają niewiele wspólnego z wyglądem danej osoby. Pomijając udział przyczyn biologicznych (wynikających z genów czy zaburzonej równowagi neuroprzekaźników), napady i ich kompensowanie występujące w bulimii mogą być traktowane jako próbę radzenia sobie z emocjami, stresem, oczekiwaniami otoczenia.

Mit #7 - Najlepszym sposobem wyleczenia się z bulimii jest po prostu zaprzestanie wymiotowania.

Napady bulimiczne i różne formy ich kompensowania nie są kaprysem, ani fazą przejściową, ani kolejną dietą cud. W wielu aspektach bulimia przypomina uzależnienie, w tym przypadku od napadowego objadania się i towarzyszącym mu czynnościom kompensującym. W największym uproszczeniu - tak jak alkoholik nie może 'po prostu' przestać pić, tak osoba chora na bulimię nie może 'po prostu' przestać.

Dodaj komentarz Zobacz komentarze